THE · LOCALS

Φωτεινή Πολύχρονου: “Η τέχνη δεν είναι για λίγους. Η τέχνη είναι για όλους”

Γνωρίστες τους λοcal artists

συνέντευξη: Μαρίνα Τσαματσούλη φωτό: Παναγιώτα Μελίστα

Η Φωτεινή Πολύχρονου μιλάει στους THEλοcals για την έκθεση “Ίχνη” που παρουσιάζει στο bar Damaskinou 3, το νέο στέκι της πόλης που έκανε την εμφάνισή του μόλις πριν από λίγους μήνες. Η ιδέα που έγινε πραγματικότητα φέρνει σε καθημερινή επαφή τους θαμώνες με τα έργα της ζωγράφου “προκαλώντας” στον καθένα ξεχωριστά ερεθίσματα. “Για μένα οι τέχνες οφείλουν να κυνηγούν την αμεσότητα, να έρχονται σε επαφή όχι μόνο μ’ αυτούς που τους αρέσει να βλέπουν «τέχνη», αλλά κυρίως μ ’αυτούς που δεν έχουν μάθει να βλέπουν τέχνη”.

ΙΧΝΗ

Damaskinou 3,Ναύπακτος // 

21.2 έως 27.3. 2022


THE Locals: Θα ήθελες να μας μιλήσεις για τον τίτλο της έκθεσης “Ίχνη” και για όλη την ιδέα πίσω από αυτόν;
Φωτεινή Πολυχρόνου: Τον Μάρτιο του 2020 που οι ζωές όλων μας άλλαξαν με τρόπο βίαιο και δραματικό, αισθάνθηκα πως ό,τι μέχρι χθες είχα ζήσει άνηκε σε μια άλλη ζωή, αυτή η αίσθηση με οδήγησε να αναζητήσω τα ίχνη μου πίσω στο χρόνο. Η ανάγκη να γυρίσω  λοιπόν τον χρόνο πίσω γέννησε την ιδέα να συνδέσω παλαιότερα έργα διαφορετικών τεχνικών και θεμάτων.   

Βλέπουμε πως έχεις εκθέσει επτά έργα σου από δικές σου, διαφορετικές, καλλιτεχνικές περιόδους. Ωστόσο φέρουν μια συγκεκριμένη γραμμή και φιλοσοφία που προκύπτει από τις προσωπικές σου εμπειρίες, που εναλλάσσονται μέσα στα χρόνια. Πώς εξελίσσεται αυτή η φιλοσοφία μέσα από τα έργα που βλέπουμε εδώ;
Αυτό που επιδιώκω να υπάρχει μέσα στα έργα μου, άλλες φορές συνειδητά και άλλες όχι, είναι κυρίως η παράσταση συναισθημάτων, προβάλλοντας λοιπόν τα συναισθήματα μου μέσα από το θέμα και το χρώμα αποποιούμαι τα σκοτεινά μονοπάτια, αρνούμαι την καλλιτεχνική έκφραση σαν εργαλείο εκτόνωσης και προσπαθώ να μεταμορφώσω το συναίσθημα σε εμπειρία μεταμόρφωσης.


Η “Μάχη”, ένα έργο επηρεασμένο από τον θρύλο του Δαβίδ και του Γολιάθ και την αιώνια μάχη ανάμεσα στο ισχυρό κακό και το φαινομενικά αδύναμο καλό.


Σκέφτομαι, πως κάθε  πίνακας κρύβει τη δική του ιστορία. Θα μπορούσες μέσα σε λίγες λέξεις να μας την αφηγηθείς;
Μπορώ να σας πω για την αφετηρία κάθε έργου χωρίς όμως να καθορίζω το τι θέλει να δει ο καθένας. Ο πρώτος πίνακας η “Μάχη” είναι επηρεασμένος από τον θρύλο του Δαβίδ και του Γολιάθ και την αιώνια μάχη ανάμεσα στο ισχυρό κακό και το φαινομενικά αδύναμο καλό. Η “Μητέρα” είναι ένα αλληγορικό έργο με αναφορές στον κύκλο της ζωής, την ιερότητα της μάνας και την αφοσίωση που απαιτεί ο ρόλος του να είσαι μάνα.

⩔⩔


Ο “Ίππος” και η “Έλευσις” είναι έργα που δηλώνουν την ανάγκη μου για επαφή με το μακρινό παρελθόν της Ελλάδας.

⩔⩔

Ο “Ίππος” και η “Έλευσις” είναι έργα που δηλώνουν την ανάγκη μου για επαφή με το μακρινό παρελθόν της Ελλάδας. Από τη μία το χάλκινο άλογο των γεωμετρικών χρόνων και από την άλλη οι ιέρειες με τα στάχυα σε μυσταγωγική πομπή. Τα δύο πορτρέτα με την έντονη χρωματική παλέτα η “Θλίψη” και η “Αναμονή” ανήκουν στην περίοδο των αντιθέσεων. Τα λαμπερά και αισιόδοξα χρώματα της “Θλίψης” έρχονται να τονίσουν την διττότητα της ζωής, των καταστάσεων της ζωής. Έτσι και στην “Αναμονή” το χρώμα κινείται με ταχύτητα σε αντίθεση με την ακινησία της φιγούρας. Τέλος το “Μόρφωμα” ανήκει δημιουργικά στον εξπρεσιονιστικό πειραματισμό με το κόκκινο και το μπλε να αφηγούνται μόνα τους την ιστορία και την δυναμική τους με έναν βίαιο και πρωτόγονο τρόπο.


Tο “Μόρφωμα” ανήκει δημιουργικά στον εξπρεσιονιστικό πειραματισμό με το κόκκινο και το μπλε να αφηγούνται μόνα τους την ιστορία και την δυναμική τους με έναν βίαιο και πρωτόγονο τρόπο.


Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να επικοινωνήσεις μέσω αυτής της έκθεσης στον συγκεκριμένο χώρο που είναι ένας νέος χώρος, ένα νέο bar-restaurant στην πόλη και στο οποίο καθημερινά συναντώνται νέοι άνθρωποι;
Την ιδέα να γίνει η έκθεση στη Damaskinou 3 την είχε ο Γιώργος Κοτρώνης. M’ έφερε σε επαφή με τον Αντώνη, τον Σπύρο και τον Βασίλη, και τα παιδιά πραγματικά αγκάλιασαν την ιδέα με μεγάλη μου χαρά. Για μένα οι τέχνες οφείλουν να κυνηγούν την αμεσότητα, να έρχονται σε επαφή όχι μόνο μ’ αυτούς που τους αρέσει να βλέπουν “τέχνη”, αλλά κυρίως μ ’αυτούς που δεν έχουν μάθει να βλέπουν τέχνη. Για να μην παρεξηγηθώ όταν λέω δεν έχουν μάθει να βλέπουν τέχνη αναφέρομαι σ΄ ένα ολόκληρο σύστημα που τεχνηέντως κρατά κυρίως για εμπορικούς σκοπούς τις εικαστικές τέχνες, μακριά από τον πολύ τον κόσμο, και αυτό γίνεται για να μπορούν να δικαιολογήσουν την ελιτίστικη, χρηματιστηριακή ταυτότητα της τέχνης.

Ο κόσμος πιστεύει λόγω της συνθήκης που ανέφερα πως η τέχνη είναι κάτι απρόσιτο για αυτόν, όχι μόνο από άποψη “πρόσβασης”, αλλά και από άποψη αγοράς ενός έργου που μπορεί κάποιος να θέλει να αποκτήσει. Για αυτό λοιπόν είναι σημαντικό να γίνονται πράγματα σε χώρους που συναντιούνται άνθρωποι, για να μπορέσουμε όλοι να καταλάβουμε πως η τέχνη δεν είναι για λίγους. Η τέχνη είναι για όλους.

Τι είναι αυτό που επιθυμείς από όσους αντικρίζουν ένα έργο σου; Να φαντάζονται την σκέψη σου ή να δημιουργούν δικές τους εικόνες;
Επιθυμώ τον διάλογο. Ένας δημιουργός όταν φτιάχνει ένα έργο προφανώς και αποτυπώνει και τις σκέψεις και τον ψυχισμό του πάνω στο έργο του.  Όταν λοιπόν το έργο εκτίθεται στο κοινό ξεκινά αυτόματα μια νοητική συνομιλία ανάμεσα στον δημιουργό και το κοινό, το έργο αποκτά ανθρώπινη διάσταση, λέει με τον τρόπο του αυτό που θέλει να πει και όπως γίνεται σε κάθε διάλογο ο συνομιλητής σου ακούει την σκέψη σου, ενίοτε μπορεί να συμφωνήσει, να διαφωνήσει ή να δημιουργήσει τις δικές του εικόνες.

Σε ενδιαφέρει η διάρκεια των έργων σου στον χρόνο και αν ναι, πως νιώθεις όταν αποχωρίζεσαι κάποιο από αυτά;
Η ζωγραφική είναι σαν την μητρότητα, κάνεις παιδιά ξέροντας πως κάποια μέρα θα φύγουν από σένα. Όσον αφορά τον χρόνο, ανάμεσα στην πρώτη μολυβιά και την τελευταία πινελιά στριμώχνεται όλη η ψευδαίσθηση του χρόνου.

Πόσο σε επηρέασε καλλιτεχνικά η πρωτοφανής πανδημία που αναγκαστικά βιώσαμε την τελευταία διετία;
Ήταν σαν ένα μεγάλο κύμα που σάρωσε τα πάντα. Τώρα προσπαθώ σιγά σιγά να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά και να ξαναβρώ τον ρυθμό μου.

Θα μας μιλήσεις για τα μελλοντικά σου σχέδια;
Δυστυχώς χάσαμε την πολυτέλεια να κάνουμε σχέδια. Επειδή όμως η ψυχή είναι ανυπότακτη όλο και κάτι θα δρομολογηθεί.


με λίγα λόγια

Η Φωτεινή Πολυχρόνου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ναύπακτο. Παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου και χρώματος στο εργαστήριο του Β. Λουκόπουλου στη Ναύπακτο, του Σ. Πουρσανίδη στη Θεσσαλονίκη και του Κ. Παπαντριανταφυλόπουλο στην Αθήνα, ενώ παράλληλα ολοκλήρωσε την φοίτηση της στο ΙΕΚ Πετρά με ειδικότητα συντήρηση ζωγραφικών έργων τέχνης. Από το 1999 διευθύνει το εργαστήριο ζωγραφικής “Σχολή Τέχνης” και από το 2011 ξεκίνα τη συνεργασία της με τα εκπαιδευτήρια Κοτρώνη.

Στη διάρκεια της 20ετούς παρουσίας της στο χώρο των εικαστικών έχει πάρει μέρος σε πολλές και διαφορετικέ εκθέσεις τόσο στο Φετιχιέ Τζαμί της πόλη μας όσο και σε γκαλερύ της Θεσσαλονίκης [ARC Chalkos Gallery ], της Αθήνας [Arte Visione] και στη Σχολή Ουρσουλίνων στη Νάξο καθώς και στο κτήμα Γ. Κομπογιάννη στη Σκύρο.

Το 2018 έλαβε το Α’ βραβείο σε εικαστικό διαγωνισμό του υπουργείου υγείας με θέμα «Μητρικός θηλασμός: Δικαίωμα – Έκφραση – Υγεία.


ΙΧΝΗ

Damaskinou 3,Ναύπακτος // 

έως 27.3. 2022


Δείτε έργα της στο BEHANCE & ακολουθείστε την στο FB

Σχετικά άρθρα